فریادهایم را 

میان نگاهت 

گم کرده ام.. 

چه آرام  

دفن می شوم 

میان این همه 

بغض و فریاد 

                   برای آنان که این روزها، تلخی فریادشان را در گلو فروخورده اند!

چه دور بود 

آن ابرک سفید  

همان که تو رویش  

ایستاده بودی 

و از آن بالا  

به ما زمینی ها، 

لبخند می زدی... 

لبخندی که روزی 

با باد، 

پرواز کرد و رفت

دست های گل سرخ

کوچک بود،

اما آفتاب را

با همه ی وسعتش

در آغوش می فشرد 

ریسمانی از باران،

چسبیده به طاق آسمان

با باد

با باران،

چرخ می خورم

بالا می روم...

تا انتهای آسمان،

راهی نمانده است 

باز ورق خورد 

دفتر نقاشی خدا، 

آن ابرک سفید را ببین 

که چگونه 

در میان باد می رقصد

یک بغل لبخند، 

برای تو 

برای سالی که رفت، 

برای سالی که می آید  

سالهاست 

خیره نگاه می کند 

صندلی خالی، 

فاصله ی هر طلوع 

و هر غروب را 

ابر سیاه  

از روی چهره ی ماه،  

گذشت 

شب  

در قاب پنجره، 

سکوت می کند 

چه کسی می داند 

آفتاب 

در دفتر نقاشی  

زمستان، 

چه رنگی دارد؟!  

.

ماه را دیدم 

آمده بود روی زمین، 

با چند ستاره ی نقره ای 

توی حوض خانه مان 

آب تنی می کردند